SZKOŁY POLICEALNE

- TECHNIK BHP
NAUKA TRWA 1,5 ROKU. TRYB NAUKI: zaoczny (zjazdy co dwa tygodnie w sobotę i niedzielę).
PRZEDMIOTY:

  • podstawy prawa pracy
  • techniczne bezpieczeństwo pracy
  • ocena ryzyka zawodowego
  • język obcy zawodowy w bezpieczeństwie i higienie pracy
  • ergonomia w procesie pracy
  • zagrożenia w środowisku pracy
  • ustalanie przyczyn i okoliczności wypadków przy pracy oraz chorób zawodowych
  • zarządzanie systemami bezpieczeństwa i higieny pracy

Technik bezpieczeństwa i higieny pracy sporządza bieżące i okresowe analizy stanu bhp w zakładzie pracy, rozwiązuje bieżące problemy techniczne i organizacyjne związane z bhp w skali zakładu pracy i w odniesieniu do stanowisk pracy. Kontroluje stan bhp w zakładzie, sporządza sprawozdania i protokoły pokontrolne oraz opinie dotyczące spełniania wymagań bezpieczeństwa i higieny pracy, ocenia ekonomiczne skutki zagrożeń, wypadków przy pracy i chorób zawodowych. Dobiera właściwe środki ochrony dla pracowników na poszczególnych stanowiskach pracy, nadzoruje wykonywanie zleceń służb kontrolujących warunki bhp we wszystkich instytucjach. Do podstawowych zadań technika bhp w firmie należy: identyfikacja i ocena zagrożeń występujących w procesie pracy oraz ryzyka związanego z tym zagrożeniami, organizowanie pracy w sposób zapewniający bezpieczne i higieniczne warunki pracy, zapewnienie przestrzegania w zakładzie pracy przepisów oraz zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, wypracowanie i wdrożenie metod ochrony pracowników przed zagrożeniami związanymi z wykonywaną pracą, ustalanie okoliczności i przyczyn wypadków, współdziałanie ze służbami pracowniczymi zakładu pracy w zakresie obowiązków dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy. Technik bezpieczeństwa i higieny pracy może podjąć pracę w przedsiębiorstwach, instytucjach i organizacjach prowadzących działy higieny i bezpieczeństwa pracy.


- TECHNIK ADMINISTRACJI
NAUKA TRWA 2 LATA. TRYB NAUKI: zaoczny (zjazdy co dwa tygodnie w sobotę i niedzielę)
PRZEDMIOTY:

  • Wstęp do nauki o państwie i prawie
  • Prawo cywilne, prawo rodzinne i  opiekuńcze oraz prawo gospodarcze
  • Prawo pracy i ubezpieczeń społecznych
  • Prawo administracyjne i prawo finansów publicznych
  • Ekonomika przedsiębiorstw
  • Zarys statystyki
  • Rachunkowość i analiza ekonomiczna
  • Socjologia i psychologia społeczna
  • Technika biurowa
  • Organizacja pracy biurowej
  • Język angielski zawodowy

Technik administracji zajmuje się pracami związanymi z gromadzeniem oraz obiegiem dokumentacji i informacji zgodnie z instrukcją kancelaryjną w urzędach administracji publicznej i w przedsiębiorstwach, w tym informacji o charakterze ekonomicznym i statystycznym. Sporządza sprawozdania i protokoły posiedzeń i zebrań. Ważnymi zadaniami technika administracji są: opracowywanie projektów aktów administracyjnych, prowadzenie postępowania kończącego się wydaniem decyzji administracyjnej, a także przygotowywanie projektów umów cywilnoprawnych. Zajmuje się również planowaniem i organizowaniem narad, zebrań, konferencji i sesji. Prowadzi podstawową dokumentację księgową, planuje koszty i przychody, gospodaruje majątkiem oraz nadzoruje innych pracowników.


- TECHNIK RACHUNKOWOŚCI
NAUKA TRWA 2 LATA. TRYB NAUKI: zaoczny (zjazdy co dwa tygodnie w sobotę i niedzielę)
PRZEDMIOTY:

  • działalność gospodarcza w branży ekonomicznej
  • język obcy w rachunkowości
  • rachunkowość finansowa
  • wynagrodzenia i podatki
  • dokumentacja biurowa
  • biuro rachunkowe
  • biuro wynagrodzeń i podatków
  • podstawy przedsiębiorczości

Technik rachunkowości jest przygotowany do prowadzenia rachunkowości w jednostce organizacyjnej; potrafi stosować narzędzia rachunkowości finansowej, kontrolować i kwalifikować dowody do księgowania, zastosować oprogramowanie księgowe do ewidencji operacji gospodarczych i sporządzenia jednostkowego sprawozdania finansowego oraz przeprowadzić analizę finansową i ocenić kondycję finansową jednostki organizacyjnej. Ponadto potrafi sporządzić dokumentację pracowniczą i rozliczyć wynagrodzenia z tytułu umów o pracę i umów cywilnoprawnych.
W zakresie rozliczeń z instytucjami publicznoprawnymi potrafi sporządzać ewidencje i deklaracje podatkowe oraz dokumenty dotyczące rozliczeń z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych.
Wiedza z zakresu rachunkowości połączona z umiejętnościami praktycznymi daje podstawy do zajmowania wysokich stanowisk w przedsiębiorstwach, organizacjach gospodarczych, instytucjach finansowych, jednostkach finansów publicznych, kancelariach doradczych i audytorskich oraz biurach rachunkowych.


- TECHNIK USŁUG KOSMETYCZNYCH
NAUKA TRWA 2 LATA. TRYB NAUKI: zaoczny (zjazdy co dwa tygodnie w sobotę i niedzielę)
PRZEDMIOTY:

  • język obcy w kosmetyce
  • działalność gospodarcza i usługowa w salonie kosmetycznym
  • podstawy anatomiczno-dermatologiczne w kosmetyce
  • kosmetyka pielęgnacyjna i upiększająca twarzy, szyi i dekoltu
  • kosmetyka pielęgnacyjna i upiększająca dłoni, stóp i ciała
  • zabiegi pielęgnacyjne i upiększające twarzy, szyi i dekoltu
  • zabiegi pielęgnacyjne i upiększające dłoni, stóp i ciała


Zawód technik usług kosmetycznych jest zawodem usługowym należącym do branży administracyjno-usługowej, mieszczącym się w sferze usług publicznych. Odbiorcy tych usług są grupą konsumentów bardzo wymagających. Narzuca to na sektory tej branży związane z kosmetyką ciągły i nieustanny rozwój, wprowadzanie innowacji kosmetycznych i technologicznych oraz podnoszenie poziomu świadczonych usług. Wszystkie te wymagania rynkowe przekładają się jednocześnie na oczekiwania pracodawców, co do poziomu umiejętności praktycznych oraz posiadanej wiedzy pracowników. Aby sprostać zapotrzebowaniu pracodawców uczniowie mogą korzystać z szerokiej oferty szkoleń dokształcających i nieustannie podnosić swoje kwalifikacje. Jednocześnie wskazuje to na specyfikę tego zawodu, który można określić jako prężnie i dynamicznie rozwijający się. Zdecydowanie jest to zawód dla ludzi pragnących rozwoju i lubiących wyzwania. Specyfika tego zawodu polegająca na kontakcie z ludźmi narzuca również na osobę pracującą bezwzględną potrzebę posiadania szczególnych cech charakteru, predyspozycji psychofizycznych oraz wysokiej kultury osobistej. Poza relacjami interpersonalnymi kosmetyczka prowadząca własną działalność jako przedsiębiorca musi wykazać się umiejętnościami zarządzania salonem kosmetycznym oraz zarządzania personelem zgodnie z obowiązującymi dyrektywami unijnymi, Sanepidu, PPOŻ, BHP i Kodeksu Pracy. W salonie kosmetycznym można również prowadzić sprzedaż kosmetyków, preparatów ziołowych, suplementów diety oraz akcesoriów do odsprzedaży klientowi, co stawia kosmetyczkę w kolejnej roli, handlowca. Polem zabiegowym dla kosmetyczki jest skóra twarzy, szyi i dekoltu oraz dłoni, stóp i ciała. W puli oferowanych usług przez kosmetyczkę znajdują się zabiegi z zakresu kosmetyki pielęgnacyjnej, upiększającej, zdobniczej oraz zabiegi z zastosowaniem czynników fizykalnych. Klient podczas wizyty w salonie kosmetycznym oprócz usługi bezpośredniej otrzymuje pakiet porad związanych z pielęgnacją i profilaktyką skóry twarzy, szyi i dekoltu, dłoni, stóp i ciała oraz upiększaniem w warunkach domowych. Kolejnym działem porad jest stylizacja i wizaż, gdzie klient otrzymuje wyczerpujące wskazówki na temat rodzaju makijażu oraz sposobów jego wykonania, dopasowaniu formy fryzury i kolorystyki włosów, doboru odpowiedniego stylu ubioru wraz z paletą barw, biżuterii i dodatków. Równie ważnym elementem pracy kosmetyczki jest skorelowana współpraca z lekarzem dermatologiem, polegająca na wspomaganiu terapii i przynosząca wymierne efekty w trakcie leczenia chorób skóry gładkiej, owłosionej oraz przydatków skórnych.


- TECHNIK TURYSTYKI WIEJSKIEJ
NAUKA TRWA 2 LATA. TRYB NAUKI: zaoczny (zjazdy co dwa tygodnie w sobotę i niedzielę).
PRZEDMIOTY:

  • usługi noclegowe
  • usługi żywieniowe
  • prowadzenie produkcji rolniczej
  • język obcy w turystyce
  • usługi agroturystyczne
  • podstawy turystyki
  • organizacja turystyki na obszarach wiejskich
  • przygotowanie i realizacja imprez turystycznych
  • sprzedaż i rozliczanie imprez turystycznych

Turystyka wiejska jest jedną z form turystyki zrównoważonej, w której zasadniczym motywem jest chęć pobytu w środowisku wiejskim z wszystkimi jego przejawami: krajobraz, przyroda, architektura, tempo życia, codzienne zajęcia, świętowanie, itp. Na wyróżnienie zasługują następujące produkty turystyki wiejskiej: agroturystyka, ekoturystyka, wiejska turystyka kulturowa, a także turystyka rowerowa, piesza, konna. Agroturystyka jest rodzajem turystyki wiejskiej, który charakteryzuje się powiązaniem usług turystycznych z gospodarstwem rolnym. Rynek ten będzie także dominował w przyszłości. Podstawowe segmenty to wypoczynek rodzin i osób starszych oraz dzieci i młodzieży. Z rynków zagranicznych najważniejsze będą kraje sąsiedzkie.
Technik turystyki wiejskiej może znaleźć zatrudnienie w biurach i agencjach turystycznych, hotelach i pensjonatach, organach administracji samorządowej, branżowych organizacjach, fundacjach i stowarzyszeniach. Może prowadzić własną działalność gospodarczą i gospodarstwo agroturystyczne.


- OPIEKUN W DOMU POMOCY SPOŁECZNEJ
NAUKA TRWA 2 LATA. TRYB NAUKI: zaoczny (zjazdy co dwa tygodnie w sobotę i niedzielę)
PRZEDMIOTY:

  • metodyka pracy opiekuńczo-wspierającej
  • język obcy w domu pomocy społecznej
  • podstawy organizacji domu pomocy społecznej
  • bio-psycho-społeczne funkcjonowanie człowieka
  • teoretyczne podstawy opieki
  • usługi opiekuńcze
  • aktywizacja osoby podopiecznej
  • trening umiejętności społecznych

Opiekun w domu pomocy społecznej pełni funkcję osoby pierwszego kontaktu wobec osób niesamodzielnych, chorych, niepełnosprawnych, potrzebujących stałej opieki i pielęgnacji, oderwanych przez fakt zamieszkania w instytucjach całodobowych od codziennych kontaktów z rodzinami i bliskimi. Dostrzegając potrzeby i problemy mieszkańców DPS, opiekun współpracuje z zespołem terapeutycznym, tworząc i realizując indywidualne programy oddziaływań skierowanych na osobę korzystającą z pomocy instytucjonalnej. W bezpośredniej opiece nad podopiecznym, realizuje indywidualny plan pracy i opieki, pomaga w zaspakajaniu potrzeb, rozwiązywaniu problemów, wykonywaniu codziennych czynności z zakresu samoobsługi i samopielęgnacji lub pełni funkcje zastępcze. Organizuje osobie podopiecznej czas wolny, umożliwiając samorealizację, rozwój zainteresowań, integrację z rodziną, społecznością lokalną i innymi mieszkańcami DPS lub innej instytucji opiekuńczej.
Zakres zadań zawodowych wymaga od opiekuna określonych kompetencji personalnych i społecznych. Praca z osobą niesamodzielną, chorą i niepełnosprawną wymaga od opiekuna empatii, kreatywności i konsekwencji w realizacji zadań oraz umiejętności kształtowania pozytywnych relacji interpersonalnych w najbliższym otoczeniu osoby podopiecznej.


- OPIEKUNKA ŚRODOWISKOWA

NAUKA TRWA 1 ROK. TRYB NAUKI: zaoczny (zjazdy co dwa tygodnie w sobotę i niedzielę)
PRZEDMIOTY:

  • podstawy psychologii
  • wybrane zagadnienia z socjologii
  • teoretyczne podstawy pielęgnowania człowieka
  • organizacja opieki środowiskowej
  • język migowy
  • opieka i pielęgnacja człowieka
  • aktywizacja osoby podopiecznej
  • trening umiejętności społecznych
  • język obcy


Istotą pracy zawodowej opiekunki środowiskowej jest świadczenie usług opiekuńczych. Opiekunka środowiskowa pomaga osobie podopiecznej w codziennych czynnościach domowych, planowaniu i organizacji gospodarstwa domowego, wykonuje czynności pielęgnacyjne i higieniczne u osób chorych i niesamodzielnych, udziela pierwszej pomocy w przypadkach zagrożenia zdrowia i życia osoby podopiecznej, mobilizuje osobę podopieczną do aktywnego spędzania czasu wolnego, rozwijania zainteresowań i zwiększania samodzielności życiowej.
Zakres działań zawodowych opiekunki środowiskowej wymaga posiadania określonych kompetencji personalnych i społecznych. Wśród nich, ze względu na charakter pracy z człowiekiem chorym i niesamodzielnym, istotne znaczenie ma empatia i komunikatywność, zaś w realizacji zadań: kreatywność, konsekwencja i umiejętność współpracy, zdolność organizowania pomocy i wsparcia ze strony środowiska społecznego osoby podopiecznej, a także umiejętność kształtowania pozytywnych relacji interpersonalnych.

- FLORYSTA
NAUKA TRWA 1 ROK. TRYB NAUKI: zaoczny (zjazdy co dwa tygodnie w sobotę i niedzielę)
PRZEDMIOTY:

  • materiałoznawstwo roślinne i nieroślinne
  • kompozycje florystyczne
  • język obcy we florystyce
  • kulturowe podstawy florystyki i środki wyrazu twórczego
  • przedsiębiorstwo florystyczne
  • wykonywanie kompozycji florystycznych

Florysta w sposób kreatywny zajmuje się tworzeniem różnego rodzaju kompozycji z roślin ciętych oraz doniczkowych, stosując środki techniczne oraz pomocnicze.  W obszarze jego działań zawodowych leży również dekoracja wnętrz, tarasów i balkonów. W pracy opiera się na szerokiej wiedzy z materiałoznawstwa roślinnego, nieroślinnego, historii sztuki oraz dekoracji roślinnych. Podstawę do tworzenia stanowi wiedza z zakresu teorii barw oraz kompozycji plastycznej, a w pracy posługuje się wieloma technikami florystycznymi oraz pomocniczymi, zapożyczonymi z innych dziedzin sztuki lub rzemiosła. Jest szczególnie uwrażliwiony na problem ochrony naturalnego środowiska, co uwzględnia w swojej pracy. Florysta jest przygotowany do prowadzenia małej firmy.